Eliksiri i dashurisë

CHF9.90

A është dashuria një proces fizik, kimik, një pleksje molekulash që mund të krijohet me mjete shkencore? Apo është një mrekulli shpirtërore? A ekziston një mjet që ta shpërthejë pasionin, ashtu si dikur eliksiri bashkoi çiftin e të rinjve Tristanin dhe Izoldën? A jemi krejtësisht të lirë të dashurojmë?” Këtë vëzhgim goditës të trilleve të zemrës bën Eric-Emmanuel Schmitt teksa eksploron misterin e joshjeve dhe të ndjenjave.

Po shitet shpejtë! 2 persona e kanë shtuar në shportë
3 persona duke parë produktin tani

Vetëm 2 copë në stok

Pagesa e sigurt:

TWINT
VISA
Mastercard
PostFinance
Faturë

Transport falas mbi CHF60Në gjithë Zvicrën
Pagesë e sigurtTWINT, kartë, PostFinance ose faturë
Produkte origjinaleTë zgjedhura me kujdes nga ekipi ynë
Keni pyetje për këtë produkt?Na shkruani në WhatsApp: +41 79 469 50 36

Përshkrimi
Transporti & pagesa

Përshkrimi

Libri: Eliksiri i dashurisë
Autor: Eric-Emmanuel Schmitt
Përkthyesi: Edit Dibra
Botoi: TOENA
Faqe: 144
ISBN: 9789928205612

“A është dashuria një proces fizik, kimik, një pleksje molekulash që mund të krijohet me mjete shkencore? Apo është një mrekulli shpirtërore? A ekziston një mjet që ta shpërthejë pasionin, ashtu si dikur eliksiri bashkoi çiftin e të rinjve Tristanin dhe Izoldën? A jemi krejtësisht të lirë të dashurojmë?”

Adami dhe Luiza, ish-të dashur, jetojnë tashmë me mijëra kilometra larg njëri-tjetrit. Ai në Paris, ajo në Monreal. Përmes këmbimit të letrave, duke kujtuar lëndimet e së shkuarës dhe duke i pohuar njëri-tjetrit aventurat e reja të tyre, ata hidhen në një sfidë: të provokojnë dashurinë. Por, a fshihet ndonjë kurth pas kësaj loje?

Vëzhgues i mirë i trilleve të zemrës, Eric-Emmanuel Schmitt eksploron misterin e joshjeve dhe të ndjenjave.

PJESË NGA LIBRI

I dashur Adam,

Atëherë po e bëj pyetjen ndryshe: a jemi të lirë të biem në dashuri me filanin apo fistekun?

A zgjedhim?

A na zgjedhin?

Kur të njoha ty Adam, ishte dashuri me shikim të parë. “Ky është ai!” ulëritën shqisat dhe mendja ime.

Muajt e fundit dola në përfundimin që shqisat dhe mendja ime e kishin humbur gjykimin, sepse ne u ndamë në krye të pesë vjetëve.

Tani pyes veten: “Vërtet gabohesha kaq shumë?”… E vdesim dashurinë duke dashur ta bëjmë të përjetshme. Më mirë ta shijojmë kur e kemi, kjo dhuratë mjafton.

Lumturia s’mund të jetë veçse e përkohshme. A na e ka vërtetuar kush të kundërtën?

Në jetën e njeriut, “përgjithmonë” do të thotë gjithmonë “për pak kohë”.

Luiza jote

P.S. Sa letërkëmbim i çuditshëm ky yni: nuk flasim nga dashuria, por për dashurinë.